Rondell Zaelenus: พ่อมดสติแตก

ตอนที่ 4

"เฉพาะกิจอินพารากอน"

(ออกเสียงคำว่าพารากอนให้ไฮโซๆด้วยนะ)

เป็นที่แตกตื่นของเพื่อนๆในบางโอกาส...

ตามปกติแล้ว เมื่อทรัพยากรขาดแคลนตอนอยู่ที่โรงเรียน หรือมหาวิทยาลัย
เป็นใครก็ต้องพุ่งตรงไปที่สหกรณ์ของสถาบันเป็นธรรมดา

เดือนหน้าเหรอคะ!!!
รอถึงเดือนหน้า ก็เปลือยปกหนังสือไปเถ๊อะ

เมื่อเป็นแบบนี้ก็เลยต้องหันไปหาที่พึ่งอื่น ซึ่งอยู่ในเส้นทางกลับบ้าน
ทุกคนรู้ว่าถนนสุขุมวิท ไม่เป็นที่พึงประสงค์หลังเวลาเลิกงาน
(พวกเราเองกว่าจะยอมลุกกันก็เกือบห้าโมงแล้ว)
ก็เลยกลับด้วยรถไฟฟ้า จะมุดลงดิน หรือจะลอยขึ้นฟ้าก็แล้วแต่

ห้างที่ผ่านมันก็มีไม่กี่แห่งก็เลยเลือกสถานที่อันแสนไฮโซ

ไม่ได้มาคอนเสิร์ต ไม่ได้มามากิน MK Gold
แต่มาซื้อ ปกสมุด กับสก็อตเทป

พอมาถึงพารากอน
สิ่งแรกที่เห็นคือ "ทำไมคนมันเยอะอย่างนี้ฟระ!"

มารู้ที่หลังว่าเขามีงานแจกรางวัล Nine Entertain Award
อ่อ...แล้วตกลงใครอยู่ตรงนั้นน่ะเหรอ

เอ่อ ....ไม่รู้หรอก  เพราะเหตุการณ์มันออกมาอีหรอบนี้น่ะสิ

ใช่แล้วล่ะ...
พวกเราวิ่งขึ้นไปชั้น3 แผนกRead & Write อย่างด่วน
ระหว่างทางก็เจอหมอนขนเขียวๆใบนึงโชว์อยู่ น่ารักมากกกกกกก
แต่เวลาไม่อำนวย ต่อให้น่ารักแค่ไหนก็แสดงออกได้แค่....

และ
ยังต้องเผชิญหน้ากับสิ่งยั่วยุขั้นร้ายกาจ

อยากแวะมาก แต่แวะไม่ด้ายยยย

  และแล้วเราก็มาถึงแผนกที่ต้องการ เมื่อเจอแล้วว่าปกขายอยู่ตรงไหน
ก็ไปบอกพี่พนักงานอย่างอ่อนโยนว่า

ซึ่งพี่เขาก็เห็นใจเด็กตาดำๆอย่างเรา ก็เลยรีบวัดรีบตัดให้

สุดท้ายก็ต้องไปขอใบเบิกเงินจากเคาน์เตอร์ใกล้ๆแผนกของเล่น
รออยู่นานมาก ร่วม 20 นาทีได้มั้ง เพราะคนที่มารอก่อนหน้านี่บิลยาวเป็นหางว่าวเลย
รอจนร้องเพลงอนุบาลที่แผนกของเล่นเปิดจบไปหลายรอบกว่าจะถึงคิว

พอถึงคิวปุ๊บพี่พนักงานก็ถามว่า "อยู่โรงเรียนอะไรคะ"
แต่ก็อย่างที่คงจะรู้กันดี

พี่สาวคนนั้นแอบสะดุดกึกไปนิดนึง 555+พวกเราหน้าอ่อนล่ะสิ

รับใบเบิกเสร็จก็แอบเหล่ไปทางหนังสือนิดนึง มองนาฬิกา
พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง! 6 โมงครึ่ง!!!
ไม่ต้องแวะมันแล้วล่ะ

กลับบ้าน ตัวใครตัวมัน!
งวดนี้มาเฉพาะกิจเท่านั้น!!!

.................................................

ทำไมยิ่งอัพยิ่งเสื่อมนะ

เอนทรี่นี้เสียเวลามากเป็นพิเศษด้วยหลายสาเหตุ
แต่ที่สำคัญคื่อ "เน็ตเน่า"
อัพเสร็จแต่เน็ตตาย ที่ทำไว้เลยหายหมด ต้องมานับหนึ่งกันใหม่

งวดนี้ลาก่อนล่ะจ้า
จะพยายามไม่ดอง อย่างน้อยให้ต้นJune Write ขึ้นถึงสายรุ้งยิ้มก็พอแล้ว